معمار آرزوها ; زمان معمار است

رنزو پیانو
رنتزو پیانو یک استاد مطلق در زمینه نور و روشنایی است. درکی خارق‌العاده از هنرساختمان‌سازی و مقیاس و اندازه‌های اجزای ساختمان دارد. من فکر نمی‌کنم کسی مانند او وجود داشته باشد. او فرزند یک ساختمان‌ساز است؛ با پدرش، که بسیار به ساختمان‌ساز بودن خود افتخار می‌کرد، ‌بسیار صمیمی بود. این موارد به ‌او اصولی شگرف داد. نکته غیرعادی در مورد پیانو 68 ساله، این است که او از پروژه کوچک گرفته تا بزرگ را انجام میدهد. من تا بحال معماری بمانندش ندیده بودم.

او به طراحی ساختمان از سمت یک ایده نزدیک نمی‌شود. کارهایش از زمین به بیرون سر بیرون می‌آورند. او همچنین یکی از با سلیقه‌ترین معمارانی است که من می‌شناسم. او در شخصیت زیباست اما ساختارش هم بسیار زیباست، بسیار بشردوستانه. در کارهایش ذره‌ای از مجسمه‌سازی اتزاعی نمی‌باشد. آنها فراتر از درک چگونگی کنار هم قرارگرفتن ساختمانها و چگونگی تابیدن نور در میانشان رشد می‌کنند. پیانو عزیمت کرد به پاریس، مرکز پمپیدو، همانی که شبیه ماشینی عظیم است و با هم طراحی کردیم و همانی که مملو از بازدید کننده می‌باشد و بمانند یک وسیله بازی برای بالارفتن از یک موزه و کتابخانه یسیار زیبا که هریک کمی از دیگری زیباتر است. پیانو حدود شگرفی دارد. من عاشق استادیوم San Nicola در باری ایتالیا هستم، جاییکه بیان عظیم رویش گلبرگهای بزرگ بتونی از زمین میباشد. سپس ساختمان Beyler در سوئیس می‌باشد که از هر چیزی سبکتر می‌باشد. من نخواهم گفت کدام ساختمان وی، ساختمان برگزیده من میباشد. اما میخواهم بگویم که او معمار موردعلاقه و برگزیده من می‌باشد. او یکی از برترین معماران مدرن هم نسلش می‌باشد. همچنین او دریانوردی متعصب می‌باشد. قایقش را خودش طراحی کرده. زمانیکه ما تازه باهم دوست شده بودیم، حدود 40 سال پیش، او یک قایق بادبانی از جنس بتون طراحی کرد که واقعا به خوبی کار می‌کرد.